Categorie archief: persoonlijk

En, hoe verder?

Categories: persoonlijk and tagged , ,

Lanzerote

Ik ben er niet zo’n voorstandster van om over mijn long- of darmziekte te schrijven. In het dagelijkse leven probeer ik om er niet elke dag/week bij stil te staan. Maar ja, soms zijn de gevolgen zo ingrijpend, dan kan je niet anders.

Ik eindigde mijn laatste blog hierover met :
Ik spoel, spray, stoom en slik. Ben braaf duss.
Volgende week een CT-scan en een nieuwe afspraak bij de longarts.
En als de antibiotica is aangeslagen mag ik misschien, als ik rustig in de zon ga zitten, een weekje naar mijn ouders op Lanzarote

De CT-scan was oke , gelukkig bleek een infiltraat in mijn re-long verdwenen en was het geen tumor. Het was slechts ook een ontsteking en bleek dat ik dus een dubbele longontsteking had. De prednison en antibiotica werden verlengd. En ik moest heilig beloven dat ik rust zou houden. Wat wandelen, en veel in de zon gaan lezen. En mijn sportschoenen thuis laten! Slik :) Maar Lanzerote here I come!

Nu kan ik dat wel heel stoer schrijven, maar ik was echt tot niets in staat! En zonder slag of stoot ging het niet. Als mijn zus geen Assistance voor me bij de luchtvaartmaatschappij geregeld had, wel dan weet ik het niet. Dus Linda in de rolstoel het vliegveld over en vervolgens het vliegtuig in. In Lanzerote hetzelfde verhaal, alleen andersom. Totaal versleten kwam ik bij mijn ouders aan.
Niet te geloven elke dag knapte ik op, elke dag kon ik iets verder wandelen. En de week is voorbij gevlogen. Ik heb aardig wat boeken gelezen ;)
En zoals beloofd ik heb niet zoveel gedaan

Inmiddels ben ik weer in Nederland terug, en hoe verder?
Afgelopen maandag en dinsdag volop ziekenhuisbezoek, longarts, oogarts en kno-arts.
Een aantal onderzoeken liggen nog in het verschiet, maar inmiddels ben ik in zoverre opgeknapt dat ik vandaag mijn eerste twee klanten behandeld heb.
Pff wel twee? Ja wel twee! En dat samen met de dagelijkse beslomeringen is momenteel even voldoende.

Belofte maakt schuld, al duur het soms wel lang

Categories: persoonlijk

Carel voeten
Deze blog is voor Carel
Eindelijk dan! Belofte maakt schuld, al duurt het soms wel lang. Heel lang in dit geval!
Ik kan onze berichtgeving hierover in ieder geval niet meer vinden … schaam … :(

Enige tijd geleden liet Carel op Facebook een schilderij voorbij komen.
Ik reageerde spontaan : Leuk Carel, voor in mijn salon!
Binnen no time was er een pakketje voor mij.
En heb ik beloofd om een blogpost te zetten ;)

Natuurlijk heeft het lang geduurd eer het ingelijst was!
En natuurlijk heeft het nog langer geduurd eer ik de juiste plek gevonden had.
Maar eigenlijk heeft het gewoon schandalig lang geduurd eer ik dit bericht online zette!!

Eindelijk heeft het een plekje gevonden!
Carel bedankt!!

Na de vakantie

Categories: persoonlijk and tagged ,

Na de vakantie

En na een zalige vakantie, kom je enigszins vermoeid thuis.
Logisch toch? Uren in de auto, maar gelukkig hadden we een voorspoedige reis.
Hoppa uitpakken, wassen. het bekende werk. Beetje verkouden..

Na het weekend volop gewassen en geruimd te hebben, staat helaas alleen de kerstboom nog. Maar ja.
Maandag gewerkt. En dinsdag, na met Mazzel gelopen hebben, krijg ik het vreselijk benauwd en reageer ik helaas niet meer op mijn medicijnen en besluit ik om de longarts te bellen. Deze belt mij binnen tien minuten terug en beveelt mij om onmiddellijk naar het ziekenhuis te komen!
Zucht, … ben nog met een klant bezig ;)

Lol, ik mocht nog kiezen : of ik via de SEH of de poli wilde komen.
De volgende keer mag ik van mijn longarts niet meer kiezen.
Samen met Merel naar het ziekenhuis in Dordrecht. Binnen no time heeft mijn longarts me op de SEH afgeleverd. En daar blijken de zaken er niet zo gunstig voor me uit te zien. Ik heb boven de veertig graden koorts, een zware griep en een longontsteking! Shit!

Ahum : Ik mag dus niet naar huis? Nee! Even gloort er hoop, want het ziekenhuis is vol en er is een opnamestop. Maar moet ik wachten op een ambulance. Om 18.00 uur word ik met de ambulance van Dordrecht naar Zwijndrecht gebracht en lig ik eindelijk met zuurstof , antibiotica en prednison in bed. Met mijn eigen kleren nog aan, want natuurlijk had ik geen spullen meegenomen. Daar lig je dan, na de vakantie, in het ziekenhuis. Inmiddels zie ik allerlei vreemde zaken voorbij komen. Achteraf begrijp ik dat ik aardig aan het ijlen was.

Na de vakantie

 

Het nachtje blijven worden er meer, maar gelukkig mag ik zaterdagavond na een lange dag wachten met het bezoek mee naar huis En dan denk je dat je opgeknapt bent. Not. Het hoesten lijkt alleen maar erger te worden. Maar wel heerlijk in mijn eigen bed geslapen.

Dinsdag de huisarts gebeld, en na een huisbezoek worden de prednison en antibiotica verlengd. Ik had gehoopt weer te gaan werken, maar dat zit er voorlopig even nog niet in. Ik kan niets, lig op de bank te vegeteren :(
Ik lees wel veel, dat is dan weer mooi meegenomen.

Afgelopen dinsdag ben ik terug geweest bij de longarts. Mijn li-long is nog steeds niet oké. Maar daar was ik zelf ook al achter. Verder blijkt dat ik al jaren?? een chronische sinusitis heb. Dat blijkt uit nieuwe en oude foto’s! Wel fijn dat IK dat nu ook weet! Dat heeft al jaren aan mijn weerstand lopen knagen. Dankbaar ben ik voor mijn arts, die geduldig een aandachtig blijft luisteren en samen met mij naar oplossingen zoekt. Oké weer een nieuwe antibiotica kuur.

Dus : Ik mag volgende week nog niet werken.
Ik spoel, spray, stoom en slik. Ben braaf duss.
Volgende week een CT-scan en een nieuwe afspraak bij de longarts.
En als de antibiotica is aangeslagen mag ik misschien, als ik rustig in de zon ga zitten, een weekje naar mijn ouders op Lanzarote.

Het einde van december

Categories: familie, Feestdagen, persoonlijk and tagged , , , , ,

sneeuw
Eerste kerstdag : een super gezellig diner met ouders, schoonouders en zwager. Ook mijn broer kwam onverwachts voorbij. Genieten!
Menn wat hou ik van Kerst en mijn familie!
Zoals elk jaar traditioneel op ons menu : soep, gevulde kalkoen, salade, peertjes, appelmoes, aardappelen uit de oven, dodelijke knoflooksaus en geflambeerde kersen met ijs.

Tweede Kerstdag stond bij ons in het kader van pakken. De rommel van eerste Kerstdag laten staan, skispullen verzamelen en hoppa in de auto!
‘s Nachts om drie uur vertrokken. De eerste 300 km koste slechts 5 uur! Een sneeuwstorm op de kop, en natuurlijk geen lantaarns aan in België.
De ene file na de andere met als slotstuk : de afsluiting van de wegen ter hoogte van Chambéry. Hoppa op 24 km afstand van ons appartement stonden we stil. Alle hotels en motels bomvol, mensen betaalden er zelfs voor om op de treden van een trap te mogen slapen.

Oké dan maar in de auto slapen. Dat viel redelijk tegen met zijn viertjes en een volgepakte auto. Maar ja, life sucks sometimes. De volgende dag vol goede moed op pad, helaas was de Route Nationale nog gesloten, maar na een tip zijn we de snelweg opgegaan en ja hoor om 10.00 uur op de plaats van bestemming. Joehoeee

Na lekker geslapen te hebben trekt de sneeuw. Want door de zware sneeuwval lagen de pistes er super bij. Ze lagen er niet alleen super bij, ze waren ook super. Henk en de meiden boarden en ik lekker op mijn vertrouwde skies!!
Leuk bijkomend detail : mijn vriendin en haar gezin campeerden , je leest het goed!, campeerden ietjes verder op.
Natuurlijk hebben we tijd met elkaar doorhgebracht en met elkander geskiet cq geboard Top!

En zo naderen we het einde van december en van onze vakantie, helaas …..
Volgend jaar weer, het was top!