Mijn familie staat als een huis.

In goede en slechte tijden staan we voor elkaar klaar.
In slechte tijden nog meer dan in goede tijden.

Hier hort en stoot het momenteel een beetje.
En ja hoor daar zijn mijn hulptroepen, mijn ouders, mijn familie, mijn gezin.
Schatten zijn het.
We hebben zalig zitten bbq-en.
Gepraat, gelachen en gehuild.

Verder heb ik een geweldige blog- en twitter familie.
Die me door alle lieve berichten en reakties zwaar ontroerd hebben.
Dit alles staat als een huis.
Een huis met een stevig dak erop.
Anders had het al die stormen niet doorstaan.

 
Waanzinnnige plannen, met een waanzinnig effect, dat kan ik wel stellen, …

Na een lezing van Marcel van Driel, dinsdag 23 april, heb ik met mezelf afgesproken om mijn PLAN te gaan beschrijven.
Eigenlijk is het niet zozeer een plan, want ik zit er al middenin.

Zo stoer als ik ben, dacht ik : Ik kan dat!
En natuurlijk kan ik het, maar waar ik absoluut geen rekening mee gehouden had, was met mezelf!
Die kwam ik namelijk wel even tegen!
De emoties waren heftig
Tot nachtmerries aan toe .

Ik had over mijn waanzinnig mooie moederdagcadeau willen schijven.
En over hoe goed we het doen.
Punt is dat ik mezelf helemaal niet goed vond,
Integendeel, de emotionele reaktie op Mijn Waanzinnige Plan was enorm.
Dit, gecombineerd met een ernstig ziek persoon in onze omgeving,en het overlijden van een bekende bleek een recept voor een forse dip.

Ik zat in een dip, voelde me waardeloos, en had er ff geen oplossing voor.
Dit alles heeft me doen besluiten om “tijdelijk” het twitter, facebook en blog gebeuren achter me te laten.
Gelukkig is er geen twitter-politie opgedoken om te informeren waar ik bleef!
Wel lieve en bezorgde berichtjes.
Het schrijven aan mijn plan ligt even stil, dat komt wel weer en heeft absoluut geen haast.

Sinds ik afgelopen zondag the Color Run heb gelopen, voel ik me een stuk beter.
So : I’am back!

Recept voor een zalige dag!
Allereerst uitslapen, niet meer zoals vroeger een gat in de dag slapen, maar in ieder gaval niet door de wekker wakker worden.
Nadat de twee moppies ook herrezen zijn , met zijn viertjes ontbijten.
Gebakken broodjes, eitje, verse aardbeien ….

Daarna aan de slag!
Er ligt een vier kuub hout te wachten wat gekruid en gestapeld moet worden.
Moppie 1 moet leren voor haar examens, duss Moppie 2, Maatje en ik gaan aan de slag.
Super romantisch om in de winter met kaarsjes aan bij de brandende houtkachel te zitten, maar dat gaat niet zomaar.
Daar moet je wel wat voor doen .

Vervolgens zijn de Moppies en ik gaan trainen.
26 mei is the Color Run , en we hebben er zin!

Vervolgens zijn we met zijn allen naar de bios geweest!
Dit keer was Olympus has fallen aan de beurt
Tss de film hield zelfs maatje wakker
Als afsluiting een zalig ijsje!

En wat heeft dit alles met romantiek van doen?
Romantiek is een stroming die aan het einde van de achttiende eeuw onstaan is.
Het is een emotie.
Die emotie kan wat mij betreft overal in zitten.
Voor mij zat het in deze dag.

#WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht.
Vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen.
Wil je hier meer over weten? Lees dan hier

Herdenken doen we op onze eigen manier.
Ook op 4 mei onze Nationale Herdenkingsdag.
Twee minuten stilte, twee minuten om stil te staan bij de mensen die voor ons gevochten hebben.
Zich verzet hebben, en hun leven hebben gegeven!
Een dag om stil te staan bij de hen die ervoor gezorgd hebben dat we in vrijheid leven.
Als zij zich niet verzet hadden, dan hadden we nu niet zo in luxe en vrijheid geleefd.

Vreselijk dingen zijn er gebeurd, en in onze familie zijn we er allemaal van doordrongen:
Nooit Meer!
Dat herdenk ik op 4 mei,

Momenteel vinden sommigen, dat we vergevingsgezind moeten zijn.
Dat iedereen herdacht moet worden.
Volgens mij heeft het niets met vergeven te maken.
Op die dag herdenken we de slachtoffers die onder andere tijdens de duitse bezetting gevallen zijn.

Maar ja oud zeer, het is er nog steeds.
makkelijk om te zeggen *ach het is 70 jaar geleden*.

Ik ben opgegroeid met de gevolgen van de tweede Wereldoorlog
Heb het verdriet gehoord en gezien bij mijn ouders en mijn grootouders,
De gevolgen ervan in de familie gezien.
En voel soms hun verdriet nog.

Toen mijn opa ging dementeren, kwam de oorlog in alle hevigheid terug.
Wat een angst, wat een verdriet en wat een ellende.
Zo verdrietig als je hem onder de keldertrap vond, nadat het luchtalarm afgegaan was.

Gelukkig dementeert mijn vader niet, maar ook bij hem komt de oorlog terug.
Hij leest alleen daar nog maar over, vele gesprekken die we voeren gaan over de oorlog.
Over zijn kleine zusje, die tijdens de hongerwinter geboren werd, en die het niet gehaald heeft,
Over de bombardementen, over zijn angst en zorgen over zijn kleine broertje terwijl ze samen in een schuttersputje probeerden te overleven.

Vraag hun niet om op 4 mei ook de gevallen duitsers te herdenken.
Doe dat op een andere dag en NIET tijdens de Nationale Herdenking.
Dan herdenkt Nederland zijn gevallenen,
Persoonlijk vind ik, dat het niets met vergeven te maken heeft.
Dat is allang gebeurd.
Wij leven niet in het verleden, wij voeren geen oorlogen over zaken die in 1300 gebeurd zijn.

Wij Nederlanders staan bekend om de tolerantie.
Dus vertel ons niet hoe we moeten gedenken.
Wil je graag verbroederen , doe dat op 5 mei!
Maar blijf van onze nationale dodenherdenking af!

#WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht.
Vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen.
Wil je hier meer over weten? Lees dan hier