Categorie archief: persoonlijk

Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen

Categories: familie, persoonlijk and tagged , ,

What's-happening-in-Linda-land

mantelzorg

 

Het was stil op mijn persoonlijke blog, erg stil!
Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen
De grote boosdoener!

Tjonge jonge, 1 mei was mijn laatste persoonlijk post. Veel en veel te lang geleden dus. In deze post schreef ik over mijn oom en tante, waar ik inmiddels al meer dan twee jaar voor mantel.

Er is ontzettend veel gebeurd, ook met mij. Helaas gaan stress, emoties en de ziekte van Chrohn niet zo goed samen en is het zachtjes uitgedrukt als ik zeg dat ik veel last heb. Hardlopen zit er eventjes, tot mijn grote verdriet, niet in.

Dat schreef ik in mijn laatste persoonlijke post.

De impact van de verhuizing van oom en tante was groter dan ik had verwacht, ik zat er totaal doorheen. zowel lichamelijk als geestelijk.
Ik kon niet meer relativeren, trok me alles maar dan werkelijk ook alles persoonlijk aan. Kortom ik zat er totaal doorheen.

En dan lees je het volgende en ik kan mij er alleen maar bij aansluiten:

De kunst van het participeren.

‘Je moet haar loslaten, je handen van haar aftrekken.’
De ‘haar’ in kwestie was ruim dertig jaar de vriendin van mijn vader. Hij overleed zeven jaar geleden.
Zij bleef achter; achtenzeventig jaar; geen kinderen; geen familie meer en in slechte gezondheid.
Ik ontfermde mij over haar.
Door haar extreem zorg vermijdende gedrag bleek dit een zware opgave. Voor zichzelf zorgen kon ze nauwelijks en toch weigerde ze categorisch alles wat haar aangeboden werd.
Een bezoek aan haar huisarts bracht zij niet en de huisarts niet aan haar.
Er is een vicieuze cirkel ontstaan waarin zij van spoedopname tot spoedopname leeft. Ze lappen haar op waar mogelijk en snel keert ze terug de verwaarlozing in.
Als haar contactpersoon ben ik er in zo’n spoedgeval snel bij; houd haar hand vast tot diep in de nacht; breng haar de nodige en onnodige spulletjes en kom trouw iedere dag op bezoek.
Zo ook toen ze onlangs met een ernstig verwaarloosde longontsteking weer op de SEH belandde. Standaardonderzoeken onthulde meer; borstkanker. Niettegenstaande was ze toch binnen een week weer thuis.
Tijdens een consult bij de oncoloog kwam de volledige diagnose niet als verrassing; door toedoen van haar slechte gezondheid is operatief verwijderen van de tumor niet mogelijk. Tevens zal haar lichaam na twee jaar resistent worden voor de huidige medicatie.

De arts vervolgde: ‘Zolang jij haar contactpersoon bent zal ze niet de juiste zorg krijgen. Stop met zorgen en verzorgen!’
Ze legde haar hand op de mijne als reactie op de traan die over mijn wang rolde.
‘U bedoelt dat ik haar moet laten creperen??’ Ik kijk opzij, naar ‘haar’. Ze glimlacht maar ik weet dat ze ons niet kan verstaan. Een hoopje ellende op een stoel.
Zolang er íemand naar haar om kijkt, doen ‘zij’ dat niet. Dát is de participatie maatschappij. De mantelzorgers raken zo volledig opgebrand.’
Vermoeid slaak ik een zucht en hoor de arts nog zeggen dat ze hoopt mij geholpen te hebben.
Ik breng ‘haar’ thuis en geef voor mijn vertrek een judas kus op haar wang.
Dan rijd ik naar Rotterdam om te zorgen voor mijn moeder met haar kakelverse prothese heup.
Nu, drie weken later; de huisarts, alle denkbare stichtingen, de GGD, zelfs de wijkagent hebben haar aan huis bezocht. Hun conclusie: haar toestand is verontrustend, zij kan niet meer zelfstandig wonen. Een zorgplan is opgesteld.

Dat is dus de kunst van het participeren… laten creperen.

Lezerscolumn van: Belinda Chervet

Vasthouden

Categories: persoonlijk and tagged
Vasthouden

Foto door Taalig

Vasthouden

Kan je me
Even
Vasthouden?
Dat is alles
Wat ik wil

Niks zeggen
Niks vragen
Gewoon even
Stil

Geen woorden
Geen Zinnen
Alleen twee
Armen

Om te troosten
Te sussen
En mijn hart
Te verwarmen

Kan je me
Even vasthouden?
Dan verwarm
Ik ook jóu

En kan ik
Laten voelen
Hoeveel ik
Van je hou

Gedicht: Tanja Helderman, oprichter TAALig

Zwaluwen in het dak, guldens op zak

Categories: #sg16, familie, gezondheid, persoonlijk and tagged , , , ,

What's-happening-in-Linda-land

Zwaluwen in het dak, guldens op zak
Tjonge jonge, 1 mei was mijn laatste persoonlijk post. Veel en veel te lang geleden dus. In deze post schreef ik over mijn oom en tante, waar ik inmiddels al ruim twee jaar voor mantel.

Er is ontzettend veel gebeurd, ook met mij. Helaas gaan stress, emoties en de ziekte van Chrohn niet zo goed samen en is het zachtjes uitgedrukt als ik zeg dat ik veel last heb. Hardlopen zit er eventjes, tot mijn grote verdriet, niet in.

Tante mocht na het revalideren niet meer naar huis. Beiden kozen ervoor om, indien mogelijk, bij elkaar te blijven. De wachttijd voor een tweepersoonskamer in een verzorgingstehuis in Rotterdam bedraagt twee tot drie jaar! Maar er is licht aan het einde van de tunnel!

Onze verbazing was groot toen er een tweekamerappartement in een verzorgingstehuis werd aangeboden! De manier hoe, laat ik het daar maar niet over hebben. Schandalig, misschien dat ik er ooit een blogpost aan wijd als het allemaal een beetje gezakt is.

En toch, toch:
zwaluwen in het dak, guldens op zak
(de zwaluw brengt geluk)
Lachen eigenlijk, guldens!

Met spoed hebben we oom en tante verhuisd. Nu word de oude woning leeggeruimd, en hoop ik over twee weken redelijk onbezorgd op vakantie te gaan.
Morgen eerst een CT-scan van mijn dikke darm. Een Colonscopie was geen optie, daar moet ik, in verband met mijn longen, een week voor opgenomen worden.

Inmiddels is Iris samen met haar vriendin Fleur vertrokken naar Frankrijk/Spanje en heeft haar 6e wandeldag al achter de rug. Samen lopen ze de Camino en rond 11 augustus hopen ze in Santiago de Compostela aan te komen.

bepakt voor de Camino

Aanstaande dinsdag vertrekt Merel met haar vriendin Eline voor een maand naar Canada, om daar rond te trekken en vervolgens alleen naar huis te komen. Haar vriendin blijft daar tot na de kerst voor haar studie.

Merel Canada

Zo zie je er is altijd wel een lichtpuntje te vinden

#SG16 is een initiatief van Carel de Mari.
Hij geeft elke week een woord uit een spreekwoord of gezegde en daar geven Bloggers een eigen draai aan.
Alle bijdragen kan je hier vinden.

Life is what happens to you, while you’re busy making other plans

Categories: familie, persoonlijk and tagged , , ,

What's-happening-in-Linda-land

Life is what happens to you, while you're busy making other plans
Heerlijk: vier dagen vrij, mooi weer en ….
De Blossom Books Read-a-Thon 2016!
Mijn dagen konden niet meer stuk, dacht ik.
Mijn stapel Nog Te Lezen Boeken is groot, dus kom maar op!

Donderdag 5 mei, ik ben er helemaal klaar voor. Alle klussen in huis afgewerkt (oa twee studentes die thuiskomen met een heleboel was) en heb zin in lezen, lezen, en nog eens lezen. Zon, check, stoel check, stoelkussen check, drinken check, boek check. Tijd voor de eerste challenge.

Dan gaat de telefoon, het ziekenhuis, mijn oom is in de nacht door een glazen deur gevallen ten gevolge van hartritme stoornissen, mijn tante zit daar in het ziekenhuis en heeft door heel Rotterdam gedwaald, zeggen ze. Achteraf blijkt dat de overdrijvingsfactor erg hoog is wat het ziekenhuis betreft. Maar ja, dag boek en op naar Capelle aan de IJssel.

Life is what happens to you, while you’re busy making other plans
John Lennon

Natuurlijk was tante van slag: haar man was door een balkondeur geklapt en met de ambulance afgevoerd. Zij had geen oog dicht gedaan en de volgende morgen resoluut de metro gepakt richting het ziekenhuis, en onderweg gebruik gemaakt van haar mond, stoer!
Afscheid van mijn oom genomen en op naar hun huis. Daar aangekomen huisarts en thuiszorg gebeld. Zij gingen de boel monitoren. Vervolgens snel naar huis waar visite en de BBQ wacht.

Vrijdagochtend: telefoon, de thuiszorg staat bij tante voor de deur, zij doet niet open, kan ze niet zegt ze. De politie forceert de voordeur en zij ligt op de koude grond naast bed. Heup gebroken. Voor de middag is ze al geopereerd.

Zaterdag besluit het ziekenhuis mijn oom te ontslaan, het gaat goed met zijn hart en er is geen reden om hem daar te houden ?? Maar ik hoef me geen zorgen te maken, de thuiszorg komt vier keer per dag langs.

Zondag: eindelijk tijd om te lezen en ik besluit oom te bellen om te vragen hoe het met hem gaat, hij neemt op heel traag en langzaam pratend, en er was nog NIEMAND geweest! Snel de thuiszorg gebeld, tja ze hadden aan de deur gestaan, er werd niet opengedaan, hij zal wel weer in het ziekenhuis liggen. Oom is doof!
Maar gelukkig nadat hij wat te eten en te drinken gekregen had, was zijn spraak weer oké.

Eindelijk, eindelijk tijd voor het zonnetje en mijn boeken.


Oké het bleef erbij eentje , maar wat een leuk boek, natuurlijk had ik gehoopt er meer te lezen. maar nogmaals:
Life is what happens to you, while you’re busy making other plans.