Publisher: Atlas Contact

Olijven moet je leren lezen door Ellen Deckwitz | Een Boek Review

Gepost op 22 jul 2016 door Linda Kwakernaat in boeken, Reviews / 1 Comment

Ik heb dit boek gratis ontvangen, in ruil voor een eerlijk review. Dit beinvloed in geen geval mijn persoonlijke mening.

Olijven moet je leren lezen door Ellen Deckwitz | Een Boek ReviewOlijven moet je leren lezen by Ellen Deckwitz
Published by Atlas Contact on June 2016
Pages: 160
Format: Paperback
ISBN: 9789045031347
Goodreads

Honderdduizenden Nederlanders schrijven gedichten. Maar wie leest ze? Ellen Deckwitz gelooft dat we wel willen maar niet kunnen. Het uitgeklede literatuuronderwijs heeft ons nooit geleerd hoe we een gedicht moeten lezen. En dus denken bijvoorbeeld we dat een gedicht alles mag betekenen. Of dat songteksten altijd poëzie zijn, terwijl de meeste weinig meer doen dan het alledaagse heden herkauwen.

Tijd om dat te veranderen. Poëzie is zo veel meer dan we denken: ze kan tegelijkertijd grappig én schrijnend zijn, ontroerend en ontluisterend. Acht regels kunnen de impact hebben van een natuurdocumentaire en actiefilm in één.

In vijfentwintig toegankelijke en geestige hoofdstukken, verluchtigd met speelse tekeningen van Jenna Arts, helpt Deckwitz ons op weg bij het begrijpen en waarderen van poëzie. Hoe moet je een gedicht lezen? En hoe vooral niet? En waar moet je beginnen? Olijven moet je leren lezen geneest Nederland van haar poëziedrempelvrees en maakt ons tot slimmere, rijkere en gelukkiger mensen.

review

Getwijfeld heb ik over dit boek Olijven moet je leren lezen: wel of geen review?
Al op de eerste bladzijde vraagt de schrijfster zich af waarom er in Nederland en Vlaanderen relatief weinig poëzie word gelezen, ondanks het feit dat meer dan een miljoen Nederlanders en Vlamingen regelmatig op vrijwillige basis gedichten schrijft.

Wel wat mij betreft beantwoord ze deze vraag zelf:
Ze begint met een sneer naar het onderwijs:

En strikt genomen draagt het huidige literatuuronderwijs op de middelbare school daaraan bij. Het aantal uren Nederlands is de afgelopen jaren al drastisch afgenomen en de meeste lessen worden besteed aan tekstanalyse en brieven schrijven. De weinige tijd die overblijft voor literatuuronderricht wordt eerder aan proza dan aan verskunst besteed. Waardoor sommige jongeren soms nogal griezelige opvattingen hebben over poëzie.

Vervolgens schrijft ze:

Dat een gedicht alles mag betekenen wat je maar wil. Dat songteksten altijd poëzie zijn, hoewel de meeste een slappe herkauwing van common sense zijn.

Maar los van de talige ellende die Blöf voortbrengt, is het geen rare gedachte dat poëzie en songteksten veel met elkaar gemeen hebben.

Eigenlijk was ik hier al klaar met dit boek en deze schrijfster, maar er waren een paar grappige gedichten dus ik dacht: kom op, zet door.
Na een paar keer getracht opnieuw te beginnen, maar wat mij betreft pat de hooghartigheid en arrogantie er vanaf. Duidelijk dit is niet mijn ding.

Tags: ,

Divider

Schoppenvrouw door Mensje van Keulen | Een Boek Review

Gepost op 15 apr 2016 door Linda Kwakernaat in Reviews / 2 Comments

Ik heb dit boek gratis ontvangen, in ruil voor een eerlijk review. Dit beinvloed in geen geval mijn persoonlijke mening.

Schoppenvrouw door Mensje van Keulen | Een Boek ReviewSchoppenvrouw by Mensje van Keulen
Published by Atlas Contact on February 2016
Genres: Literature
Pages: 144
Format: Hardcover
ISBN: 9789025446987
Goodreads

Voor Paula, de hoofdpersoon in Schoppenvrouw, luidt de vriendschap met een nieuwe klasgenote en haar decadente broer een even onweerstaanbare als schokkende periode in haar leven in. De confrontatie die hieruit voortvloeit met de mysterieuze heler en ziener dokter Adami, werpt, hoewel ze geen geloof aan zijn sinistere voorspellingen hecht, een schaduw vooruit.
Jaren later, wanneer ze ontdekt dat haar dochter een misdaad heeft begaan, lijken Adami's onheilspellende woorden alsnog te worden bewaarheid. Paula's onvoorspelbare, kwetsbare bestaan met haar dochter en haar man Oscar, een geziene notaris, wordt vanaf de eerste regel in deze roman vol suspense haarscherp getekend.

review

Wat een zwart boek, Schoppenvrouw door Mensje van Keulen..
Een verhaal van honderdvierenveertig bladzijden, die wat mij betreft ook vierhonderdvierenveertig bladzijden had mogen zijn. Spanning alom.

Het verhaal word vertelt door Paula, als een belevend ik-perspectief.
Direct op de eerste pagina is al duidelijk dat er niet veel vreugde (romantiek) in haar huwelijk met Oscar is.

Hij sloeg zijn servet open en legde het hoog op zijn schoot, een gewoonte die hij nergens nalaat, zelf niet als er alleen een dun papieren servet voorhanden is.
Voor zijn doen at hij snel, maar wel beschaafd, zoals hij alles beschaafd doet.

Verzwijgen. Ook ik ben daar goed in. Oscar en ik maken geen ruzie, gaan wrijvingen uit de weg, iets wat het verzwijgen eenvoudiger heeft gemaakt. Kan Emmy’s misdaad daar nog bij?

Het heden en verleden van Paula wisselen zich af, en na een zware vernedering in haar jeugd raakt ze zwaar beschadigd. Het lijkt wel of ze geen plezier in het leven meer kan hebben. Als vervolgens blijkt dat het lot zich weer tegen haar keert, lijkt het of de vloek van de Schoppenvrouw alsnog uitkomt.

Deze boekbespreking is mijn bijdrage aan de bloggersleesclub
‘Een perfecte dag voor literatuur‘
Alle bijdragen kan je hier vinden

Tags: ,

Divider

Ik kom terug door Adriaan van Dis | Een Boek Review

Gepost op 16 dec 2015 door Linda Kwakernaat in boeken, leesclub, Reviews / 2 Comments

Ik heb dit boek gratis ontvangen, in ruil voor een eerlijk review. Dit beinvloed in geen geval mijn persoonlijke mening.

Ik kom terug door Adriaan van Dis | Een Boek ReviewIk kom terug by Adriaan van Dis
Also by this author: Tikkop
Published by Atlas Contact on November 6th 2014
Genres: Literature
Pages: 284
Format: Paperback
ISBN: 9789025444532
Goodreads

Na een lang leven van zwijgen en buitensluiten begint een moeder opeens te praten tegen haar zoon – aarzelende ontboezemingen over grensoverschrijdende liefde, verraad en drie oorlogen. Hij, een romanschrijver, mag haar biograaf worden, maar er is een voorwaarde: hij moet haar een zachte dood bezorgen.

Ik kom terug is een tragikomedie over het woeste leven van een vrouw die terugkijkt op haar eeuw.

review

Worsteling, dat is het woord wat voor mij bij dit boek hoort.
Ik heb zo met dit boek geworsteld, dat ik het zelfs twee keer gelezen heb.
Het boek begint zelfs met een worsteling:
Moeder en zoon worstelen om de hutkoffer

We stonden tegen over elkaar, mijn moeder en ik.
Zij aan de ene kant ik aan de andere.
We rukten aan de hengsels.
Ze begon te duwen en te trekken en te vechten.

De zoon worstelt met de relatie met zijn moeder.

Eerlijk zijn
Waarom liegen we zo graag in de familie? Waarom dekten we toe wat stonk?

Ik ben nog steeds een aanhankelijke zoon op zoek naar een liefhebbende moeder


De moeder worstelt met haar gevoelens en met de dood.

Ze wil voor haar achtennegentigste verjaardag naar haar geboortehuis.

Nee, je snapt het niet, ik heb daar stappen liggen, mijn vroegste ik, mijn eerste oorlog …

En zo begint de moeder eindelijk verhalen over haar leven te vertellen. En al doende besluiten ze samen om een boek te schrijven.

Zou je er bezwaar tegen hebben?
Ze glunderde. Alleen over mij?
Je krijgt de hoofdrol

En ik, ik worstel met mijn gevoelens voor de moeder.
In het begin vind ik het een vreselijke harde vrouw.
Maar verderop in het boek merk ik dat ik mijn mening bijstel. Wat een vrouw!
Twee wereldoorlogen, meegemaakt. En drieënhalf jaar in een Jappenkamp samen met haar drie meisjes.
Maar als je dan leest waar de hutkoffer symbool voor staat, ja dan kan je eigenlijk niets anders dan met haar meeleven.

Als je het hier vol wilt houden moet je je hart in de hutkoffer laten, geen medelijden met anderen hebben, en vooral niet met jezelf. Sentiment was dodelijk.
En dus mieterde ze haar hart in de hutkoffer.

Een stoere dappere vrouw waar uiteindelijk in het Jappenkamp niet veel van over bleef:

Saskia was te jong om zich het kwijnende wrak te herinneren, maar haar oudere zusters hadden het haar wel verteld. Ze was zo zwak, we hielden d’r on leven door een deel van ons eten af te staan.
Een pijnlijk geheim

Met Ik kom terug heeft Adriaan van Dis een pracht boek afgeleverd.
De moeder veranderend van hard naar een totaal hulpeloos van haar kinderen afhankelijke vrouw. Een vrouw die op haar eigen manier geprobeerd heeft met het harde leven om te gaan, en of dat juist was of niet, ik vind het een bewonderenswaardige manier.

Deze boekbespreking is mijn bijdrage aan de bloggersleesclub
‘Een perfecte dag voor literatuur‘
Alle bijdragen kan je hier vinden

Tags: , ,

Divider

Wat we zien als we lezen door Peter Mendelsund | Een Boek Review

Gepost op 30 sep 2015 door Linda Kwakernaat in leesclub, Reviews / 2 Comments

Ik heb dit boek gratis ontvangen, in ruil voor een eerlijk review. Dit beinvloed in geen geval mijn persoonlijke mening.

Wat we zien als we lezen door Peter Mendelsund | Een Boek ReviewWat we zien als we lezen by Peter Mendelsund
Published by Atlas Contact on June 2015
Genres: Literature
Pages: 432
Goodreads

Heeft Tolstoj Anna Karenina echt beschreven? Heeft Melville ons ooit precies laten weten hoe Ismaël eruitzag? Of Faulkner zijn personage Benjy Compson? De verzameling van versplinterde beelden in een boek - hier een sierlijk oor, daar een losgeraakte krul, een zwierig opgezette hoed - en andere hints en aanwijzingen helpen ons lezers om een beeld van een personage of van de setting te krijgen, zonder dat de schrijver het expliciet beschrijft. Sterker nog: dit is precies wat lezen zo leuk maakt. Aan de hand van talloze voorbeelden uit de wereldliteratuur laat dit schitterende en rijk geïllustreerde boek zien hoe dit unieke visuele proces van de lezer werkt.

stickers-Review

Een boek schrijven over : Wat we zien als we lezen, je moet er maar opkomen.
Persoonlijk zie ik niets als ik lees, alleen letters, maar in mijn hoofd werkt mijn fantasie op volle toeren. Daar worden allerlei plaatjes gemaakt. Een van de redenen waarom ik altijd eerst een boek wil lezen voor ik de verfilming wil zien. Anders zijn de plaatjes al ingekleurd.

Kun je je in gedachten een beeld vormen van hoe Anna Karenia eruitziet? vraag ik.
Ja zeggen ze, alsof ze voor mijn neus staat.
Hoe ziet haar neus er dan uit?
Daar had ik nog niet over nagedacht; maar nu ik er over nadenk, zou zij wel iemand zijn met zo’n neus die ….
Ho eens – hoe zag je haar dan voor je voordat ik het vroeg? Neusloos?
Nou …..

Dit is het eerste boek wat ik aan de kant heb gelegd, ik heb het echt geprobeerd, maar ik vind het helemaal niets.
Ik weet dat ik met mezelf heb afgesproken om buiten *mijn comfort zone* te gaan lezen. Maar dit is wel heel ver van mijn bed.
Het lezen word hier zo minutieus ontleed, dat mij de zin om te lezen vergaat. Hoofreden om het boek weg te leggen,

Ik lees omdat ik lees. Omdat ik het leuk vind en omdat ik een grote fantasie heb. Ik wil daar best wat over leren of ontdekken. Maar als het niet lekker leest, dan houd het voor mij op. En om alles te ontleden wat ik zie en voel als ik lees, liever niet. Mijn Lezen hoeft niet wetenschappelijk ontleed te worden, daardoor vergaat bij mij zelfs de zin om te lezen.

Een gedachte-experiment: haal je je moeder eens voor de geest. Haal nu je favoriete literaire personage voor de geest.(Of visualiseer je huis. Visualiseer vervolgens Howards End) Het verschil tussen het nabeeld van je moeder en dat van je favoriete personage is dat hoe beter je je concentreert, hoe duidelijker je moeder naar voren komt. Een personage laat zich niet zo makkelijk zien. (Hoe beter je kijkt, des te verder het van je af komt te staan.)

Hier bij de volgende opmerkingen:
– Waarom mijn favoriete literaire personage?
– Howards End visualiseren? Oke ik ga eerst maar eens googelen. Daar schaam ik me dus niet over, maar ik krijg wel een ongemakkelijk gevoel bij. Alsof ik dat wel had moeten weten.
Oké, Howard’s End is a novel by E. M. Forster, first published in 1910
Need I say more?

Is het een slecht boek?
Qua verhaal voor mij wel, maar het heeft prachtige illustraties.
Helaas heeft dit voor mij niet gewerkt.

Deze boekbespreking is mijn bijdrage aan de bloggersleesclub
‘Een perfecte dag voor literatuur‘
Alle bijdragen kan je hier vinden

Tags: ,

Divider