Tag: Gastbloggen

Agneta door Jan van der Mast | Een Boek Review

Gepost op 24 dec 2015 door Linda Kwakernaat in boeken, leesclub, Reviews / 1 Comment

Ik heb dit boek gratis ontvangen, in ruil voor een eerlijk review. Dit beinvloed in geen geval mijn persoonlijke mening.

Agneta door Jan van der Mast | Een Boek ReviewAgneta by Jan van der Mast
Published by Nieuw Amsterdam on February 23rd 2015
Genres: Adult Fiction, Literature
Pages: 256
ISBN: 9789046815809
Goodreads

Het is eind negentiende eeuw als Jacques van Marken, oprichter van de Nederlandse Gist- en Spiritusfabriek, en zijn vrouw Agneta hun droom realiseren: het Agnetapark, in Delft, een tuindorp met 78 arbeiderswoningen. Het echtpaar zelf woont te midden van de fabrieksarbeiders en Agneta groeit uit tot geliefde 'parkmoeder'.
Als Jacques volledig instort, neemt Agneta zijn taken over. Al snel wordt zij onaangenaam verrast door de brief van een vrouw die vraagt waar haar toelage blijft. Agneta kiest voor een onconventionele oplossing en maakt een afspraak met de minnares van haar man. Terwijl Van Marken in Duitsland een heilzame waterkuur volgt, nemen de dames een besluit dat hun toekomst ingrijpend zal veranderen.

review

Is Agneta een stoere bewonderenswaardig vrouw? Of juist niet?
Persoonlijk vind ik haar niet aardig, al heb, ik diep in mijn hart, met haar te doen. Ze denkt dat ze alles kan regisseren alleen zo zit het leven niet in elkaar. Wat je zaait dat zal je oogsten.

Na zoveel jaar even in elkaars hoofd kunnen kruipen om begrip aan te kweken zodat liefde makkelijker blijft stromen. Jouw hoofd heeft altijd de tekortkomingen van mijn geest aangevuld. dat was bij de eerste ontmoeting al duidelijk. jij hebt me voor het dichterspad behoed. Jij hebt me gewezen op mijn maatschappelijke verplichtingen

Terwijl ze na de dood van Jacques wel zijn (liefdes)gedichten aan haar, tezamen met zijn correspondentie aan zijn vader, laat bundelen tot Levensidealen. Herinneringen uit het leven van J.C. van Marken

Vanaf het moment dat de kinderen van Maria en Jacques bij Agneta en Jacques in huis komen, wil Agneta moeder genoemd worden. Over hun echte moeder mag niet meer gesproken worden! Maar liefde is geen knop die je aan of uit kan zetten! Hetzelfde geld voor verdriet!

Wellicht was Maria een goede, zorgzame moeder voor Jacques kinderen, zij zal laten zien dat ze een betere is, een voortreffelijke moeder. Agneta krijgt vaak te horen dat ze vreugde en geluk om zich heen verspreid. Het is een talent die ze zal inzetten bij de opvoeding van het drietal. Maria zal in haar schaduw staan, en geruisloos naar de achtergrond verdwijnen.

De eerste indruk is zo belangrijk. Ze moeten zich snel thuis voelen op Rust Roest. Hoe sneller de kinderen zich thuis voelen, des te eerder zullen ze de wereld in Rotterdam -en de dood van hun moeder- vergeten, en kunnen ze hun leven weer oppakken.

Het zal allemaal wel prima bedoeld zijn, en Agneta zal wel een indrukwekkende vrouw zijn, maar persoonlijk vind ik het een harde empathieloze opstelling.

Irritatie factor: ineens word er over oogjes gesproken, het gaat wel over de ogen van een volwassen man ….

Jacques staart met betraande oogjes voor zich uit

Is het een roman? Of is het een biografie? Ik kom er niet helemaal uit. In ieder geval heeft Jan van der Mast een mooi verhaal geschreven.

Deze boekbespreking is mijn bijdrage aan de bloggersleesclub
‘Een perfecte dag voor literatuur‘
Alle bijdragen kan je hier vinden

Tags: , , ,

Divider

Gastblog van Iris: Before they pass away – de verhalen achter de foto’s door Hannelore Vandenbussche

Gepost op 7 dec 2015 door Linda Kwakernaat in boeken, gastbloggen, Reviews / 2 Comments

Ik heb dit boek gratis ontvangen, in ruil voor een eerlijk review. Dit beinvloed in geen geval mijn persoonlijke mening.

Gastblog van Iris: Before they pass away – de verhalen achter de foto’s door Hannelore VandenbusscheBefore they pass away - de verhalen achter de foto's by Hannelore Vandenbussche
Published by Uitgeverij Brandt on 2015
Genres: Non Fiction
Pages: 306
Format: Hardcover
ISBN: 9789492037183
Source: Not Just Any Book
Goodreads

In Before They Pass Away – de verhalen achter de foto’s vertelt fotograaf Hannelore Vandenbussche over de reizen die ze maakte met fotograaf Jimmy Nelson, voor zijn wereldberoemde fotoproject Before They Pass Away.

Aan het begin van vorig schooljaar heb ik de tentoonstelling Before They Pass Away gezien in het museum van Volkenkunde te Leiden. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik vol verwondering een hele dag in het museum rond heb gelopen en alle foto’s van de tentoonstelling bekeek. Tot op de dag van vandaag is deze tentoonstelling mijn absolute favoriet, en toen ik een mailtje ontving om Before They Pass Away – de verhalen achter de foto’s van Hannelore Vandenbussche te reviewen was het een absolute no-brainer.

Wat een prachtig boek! Mooie verhalen, prachtige schetsen, en nog meer foto’s. Met plezier heb ik Hannelore’s verhalen gelezen. Met dezelfde verwondering als toen ik de tentoonstelling voor het eerst zag heb ik over Hannelore’s belevenissen gelezen. De weersomstandigheden, het perfectionisme van Jimmy Nelson, en haar ervaring met de stammen resulteert in een enorm boeiend boek.

De ongemakken die ze beleeft tijdens de reizen beschrijft ze met een soort luchtigheid wat haar schrijfstijl enorm prettig maakt om te lezen. We leren meer over Hannelore en haar reisgezelschap, maar de focus ligt vooral op de mensen die ze ontmoet tijdens de reizen. Ik vond het erg mooi om te lezen hoe ze vaak hartelijk ontvangen werden door de mensen. Wat een ervaringen!

Before They Pass Away de verhalen achter de foto’s is niet een verhaal dat je zomaar uitleest. Ik las per keer een hoofdstuk of twee, waar ik rustig doorheen ging. Ik bekeek de foto’s, de schetsen, en las langzaam over alles wat ze had meegemaakt tijdens dit avontuur. Het is een enorm leerzaam, maar ook vaak humoristisch, boek. Een echte aanrader als je een fan bent van Before They Pass Away, het is een prachtige aanvulling bij de foto’s.

Tags: , ,

Divider

Mijn vader, Mijn held!

Gepost op 28 jun 2013 door Linda Kwakernaat in familie, gastbloggen, persoonlijk / 14 Comments

Mijn vader, Mijn held!

Mijn vader is altijd mijn held geweest.
Niet iemand die je klakkeloos op een voetstuk zet, maar gewoon mijn held.
Hij ging en gaat dwars door muren voor me. Een vaste stabiele factor. Een rots waar ik altijd op kan leunen.
Een man met een ontzettend groot hart en verantwoordelijkheidsgevoel.
Mijn vader Mijn held!

Hij straalt voor degenen om hem heen een hoop liefde en kracht uit .
Eenmaal in zijn hart, kom je daar niet meer uit! Hij gaat voor je door het vuur.
En dat terwijl zijn leven absoluut niet makkelijk is geweest.
Zowel geestelijk als lichamelijk heeft hij het zwaar te verduren gehad.

Acht was hij, toen hij het lichaam van een duitser voor de voordeur van zijn ouderlijke huis vond.
Onmiddellijk wist hij: dit is foute boel! Complete gezinnen werden voor minder gedeporteerd!
En als klein mannetje heeft hij het lichaam in zijn eentje verplaatst!

Voor zijn jongere broertje zorgde hij tijdens wilde beschietingen op straat, en trok hij hem mee een schuttersputje in toen er zeer onverwachts gebombardeerd werd.
Samen met zijn vader liep hij van Overschie naar Delfzijl om melk te halen voor de baby’s.
Mijn oma (zijn moeder) beviel tijdens de 2e WO van een meisje, en had tijdens de hongerwinter niet voldoende voeding voor haar.
Natuurlijk werd deze melk op de laaste brug die ze passeerden ingevorderd door de Duitsers!
Het kleintje heeft het helaas  niet gered.

Qua gezondheid heeft hij het nodige te verstouwen gekregen. Hij is ernstig verbrand geweest, en heeft rug en nek gebroken gehad.
En dit is nog geen tiende van wat hij allemaal meegemaakt heeft!
Maar altijd hebben hij en mijn moeder ons geleerd :
We blijven positief, we kunnen dit aan , we komen hier uit!
En we blijven lachen!

Op een warme zomerdag gingen we met mijn moeder op de fiets naar het zwembad.
Mijn vader lag op een houten plank buiten in onze tuin.
Natuurlijk kwam er een onverwachte onweersbui, en de buurvrouw kon niets anders doen dan mijn vader bedekken met wat zeil!
Laaiend was mijn vader en wij lachen!
Zuurtjes lachte hij dan met ons mee.

We zijn een familie met een *verhaal*, bijna altijd is er iemand ziek, ligt in het ziekenhuis of whatever.
Maar ook dat overleven we allemaal, dankzij de kracht van mijn ouders.
De keren dat ik mijn vader stuk zag zitten, was als hij een van ons in stukjes en beetjes thuis kreeg.

Nog altijd hebben we de grootste lol met elkaar, genieten doe ik elk moment dat we bij elkaar zijn.
Bewust, want wij hebben op een harde manier geleerd dat niks zeker is.
Ook dat is iets wat ik van mijn vader geleerd heb.
Wat me brengt tot het volgende:
stickers-quote
A man who dares to waste one hour of time has not discovered the value of life.
Charles Darwin

Deze post is  24 november 2012 als gastblog op The Smell Of A Crayon verschenen.

Vandaag plaats ik hem dan eindelijk op mijn eigen blog, ter ere van mijn vaders 81e verjaardag!

Tags: , , ,

Divider

Een gastblog van Mary Sjabbens

Gepost op 12 mrt 2013 door Linda Kwakernaat in gastbloggen, persoonlijk / 7 Comments

Een gastblog van Mary Sjabbens

Dag Linda,

Ik kreeg laatst van jou de vraag of ik een gastblog wil schrijven. Oeps, dat is voor het eerst, zo’n vraag. Leek mij wel leuk maar ik moest even wat schuiven in mijn agenda, want ik had eigenlijk andere prioriteiten. En dat is dan mijn voordeel, ik ben hier de gezinsmanager, dus eigen baas. Kan ik mooi mijn prioriteiten hernoemen (klinkt best goed hè). Ik bedoel gewoon: agenda om gooien hoor.

Na het lezen van onder andere jouw antwoorden op mijn interviewvragen, heb ik een beeld van jou gekregen. Of dat beeld klopt, weet ik niet hoor. Heb alle linkjes even doorgelezen, al jouw foto’s bekeken op twitter en dacht: dat lijkt mij een gezellig en eerlijk mens. Een warme, betrokken en belangstellende vrouw ook. Ik lees het in jouw blogs en in jouw tweets. En verder krijg ik de indruk dat je een hardwerkende vrouw bent, type doorzetter.

Herkenbaar vind ik jouw antwoorden dat je het liefst blogt als je alleen bent en dat jouw gezin voorgaat. Zelf vind ik dat wel eens moeilijk maar heb de oplossing gevonden door alle ideeën voor blogs alvast ergens op te slaan. Want ik krijg vaak spontane ideeën maar heb op dat moment niet de tijd om het verder uit te werken. Hoe werkt dat bij jou? Komt een blog bij jou ‘op als poepen’? Of denk je er eerst een tijd over na? Heb jij trouwens een aantekenboekje bij je of onthoud jij op een andere manier jouw ideeën?

Ik las ook dat er voor jou nog onderwerpen zijn waarover je wel wil schrijven maar het (nu?) nog niet durft of het nog niet kan. Je snapt natuurlijk wel dat dit antwoord mij nieuwsgierig maakt. Wie of wat houdt je tegen, vraag ik mij af. Vooral ook omdat je geen rekening houdt met je lezers (zonder arrogant te willen zijn), zoals je in het interview antwoordde.

Misschien is het een kwestie van durven en blog je binnenkort wél over die onderwerpen?

Dit is een blog van Mary Sjabbens
Op twitter : @marysjabbens
Haar blog : http://www.marysjabbens.nl/


Dag Mary,

Mijn vraag aan jou, om het eventueel als gastblog te beantwoorden is lekker je eigen schuld!
Jouw interview en mijn antwoorden daarop, deden je zeggen , dat je een aardige indruk van mij had gekregen. Wel hier de uitdaging 😉

Ik vind het best moeilijk om mezelf te beooordelen als *een warme, betrokken en belangstellende vrouw*, maar geloof dat dat wel waar is ja.
Een hardwerkende vrouw, type doorzetter. Ja dat klopt.
Als je mijn Wot’s van het begin af aan gelezen hebt, dan weet je dat wel.

Mijn ideeën komen niet op als poepen hoor!
Ja soms wel, dan schrijf ik ze op als concept omdat de tijd nog niet daar is.
Of zet mijn ideeën in Evernote,haha daar ben ik helemaal verslaafd aan.
Staat in mijn telefoon en op mijn laptop.

Prettig vind ik het om te proberen op vaste dagen te bloggen.
Zoals bv de Write On Thursday op donderdag, en momenteel de #50books op zondag.
Daarnaast probeer ik op de dinsdag een fotomoment in te lassen, en dat is dan drie keer per week.

*Ik las ook dat er voor jou nog onderwerpen zijn waarover je wel wil schrijven maar het (nu?) nog niet durft of het nog niet kan. Je snapt natuurlijk wel dat dit antwoord mij nieuwsgierig maakt. Wie of wat houdt je tegen, vraag ik mij af. Vooral ook omdat je geen rekening houdt met je lezers (zonder arrogant te willen zijn), zoals je in het interview antwoordde*
Dit heeft mij een tijdje tegen gehouden om te beantwoorden.
Ik hou mezelf tegen, het is te persoonlijk, te ingrijpend en te moeilijk.
Ik laat me dus niet door mijn lezers weerhouden,..
Misschien toch wel een beetje, omdat het te persoonlijk is, en ik me daar wel heel bloot mee geef.

Na een virtuele schop onder mijn sexy kadetten , door jouw virtuele broer, is er een schrijfader geopend.
En ben ik tijdens de WOT’s best wel persoonlijke gaan schrijven.
En dat was al heel wat 😉
Ik vrees niet dat het niet alleen een kwestie van durven is.

Tags: ,

Divider