Tag: gezondheid

Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen

Gepost op 30 aug 2016 door Linda Kwakernaat in familie, persoonlijk / 3 Comments

What's-happening-in-Linda-land

mantelzorg

 

Het was stil op mijn persoonlijke blog, erg stil!
Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen
De grote boosdoener!

Tjonge jonge, 1 mei was mijn laatste persoonlijk post. Veel en veel te lang geleden dus. In deze post schreef ik over mijn oom en tante, waar ik inmiddels al meer dan twee jaar voor mantel.

Er is ontzettend veel gebeurd, ook met mij. Helaas gaan stress, emoties en de ziekte van Chrohn niet zo goed samen en is het zachtjes uitgedrukt als ik zeg dat ik veel last heb. Hardlopen zit er eventjes, tot mijn grote verdriet, niet in.

Dat schreef ik in mijn laatste persoonlijke post.

De impact van de verhuizing van oom en tante was groter dan ik had verwacht, ik zat er totaal doorheen. zowel lichamelijk als geestelijk.
Ik kon niet meer relativeren, trok me alles maar dan werkelijk ook alles persoonlijk aan. Kortom ik zat er totaal doorheen.

En dan lees je het volgende en ik kan mij er alleen maar bij aansluiten:

De kunst van het participeren.

‘Je moet haar loslaten, je handen van haar aftrekken.’
De ‘haar’ in kwestie was ruim dertig jaar de vriendin van mijn vader. Hij overleed zeven jaar geleden.
Zij bleef achter; achtenzeventig jaar; geen kinderen; geen familie meer en in slechte gezondheid.
Ik ontfermde mij over haar.
Door haar extreem zorg vermijdende gedrag bleek dit een zware opgave. Voor zichzelf zorgen kon ze nauwelijks en toch weigerde ze categorisch alles wat haar aangeboden werd.
Een bezoek aan haar huisarts bracht zij niet en de huisarts niet aan haar.
Er is een vicieuze cirkel ontstaan waarin zij van spoedopname tot spoedopname leeft. Ze lappen haar op waar mogelijk en snel keert ze terug de verwaarlozing in.
Als haar contactpersoon ben ik er in zo’n spoedgeval snel bij; houd haar hand vast tot diep in de nacht; breng haar de nodige en onnodige spulletjes en kom trouw iedere dag op bezoek.
Zo ook toen ze onlangs met een ernstig verwaarloosde longontsteking weer op de SEH belandde. Standaardonderzoeken onthulde meer; borstkanker. Niettegenstaande was ze toch binnen een week weer thuis.
Tijdens een consult bij de oncoloog kwam de volledige diagnose niet als verrassing; door toedoen van haar slechte gezondheid is operatief verwijderen van de tumor niet mogelijk. Tevens zal haar lichaam na twee jaar resistent worden voor de huidige medicatie.

De arts vervolgde: ‘Zolang jij haar contactpersoon bent zal ze niet de juiste zorg krijgen. Stop met zorgen en verzorgen!’
Ze legde haar hand op de mijne als reactie op de traan die over mijn wang rolde.
‘U bedoelt dat ik haar moet laten creperen??’ Ik kijk opzij, naar ‘haar’. Ze glimlacht maar ik weet dat ze ons niet kan verstaan. Een hoopje ellende op een stoel.
Zolang er íemand naar haar om kijkt, doen ‘zij’ dat niet. Dát is de participatie maatschappij. De mantelzorgers raken zo volledig opgebrand.’
Vermoeid slaak ik een zucht en hoor de arts nog zeggen dat ze hoopt mij geholpen te hebben.
Ik breng ‘haar’ thuis en geef voor mijn vertrek een judas kus op haar wang.
Dan rijd ik naar Rotterdam om te zorgen voor mijn moeder met haar kakelverse prothese heup.
Nu, drie weken later; de huisarts, alle denkbare stichtingen, de GGD, zelfs de wijkagent hebben haar aan huis bezocht. Hun conclusie: haar toestand is verontrustend, zij kan niet meer zelfstandig wonen. Een zorgplan is opgesteld.

Dat is dus de kunst van het participeren… laten creperen.

Lezerscolumn van: Belinda Chervet

Tags: , ,

Divider

Zwaluwen in het dak, guldens op zak

Gepost op 17 jul 2016 door Linda Kwakernaat in #sg16, familie, gezondheid, persoonlijk / 5 Comments

What's-happening-in-Linda-land

Zwaluwen in het dak, guldens op zak
Tjonge jonge, 1 mei was mijn laatste persoonlijk post. Veel en veel te lang geleden dus. In deze post schreef ik over mijn oom en tante, waar ik inmiddels al ruim twee jaar voor mantel.

Er is ontzettend veel gebeurd, ook met mij. Helaas gaan stress, emoties en de ziekte van Chrohn niet zo goed samen en is het zachtjes uitgedrukt als ik zeg dat ik veel last heb. Hardlopen zit er eventjes, tot mijn grote verdriet, niet in.

Tante mocht na het revalideren niet meer naar huis. Beiden kozen ervoor om, indien mogelijk, bij elkaar te blijven. De wachttijd voor een tweepersoonskamer in een verzorgingstehuis in Rotterdam bedraagt twee tot drie jaar! Maar er is licht aan het einde van de tunnel!

Onze verbazing was groot toen er een tweekamerappartement in een verzorgingstehuis werd aangeboden! De manier hoe, laat ik het daar maar niet over hebben. Schandalig, misschien dat ik er ooit een blogpost aan wijd als het allemaal een beetje gezakt is.

En toch, toch:
zwaluwen in het dak, guldens op zak
(de zwaluw brengt geluk)
Lachen eigenlijk, guldens!

Met spoed hebben we oom en tante verhuisd. Nu word de oude woning leeggeruimd, en hoop ik over twee weken redelijk onbezorgd op vakantie te gaan.
Morgen eerst een CT-scan van mijn dikke darm. Een Colonscopie was geen optie, daar moet ik, in verband met mijn longen, een week voor opgenomen worden.

Inmiddels is Iris samen met haar vriendin Fleur vertrokken naar Frankrijk/Spanje en heeft haar 6e wandeldag al achter de rug. Samen lopen ze de Camino en rond 11 augustus hopen ze in Santiago de Compostela aan te komen.

bepakt voor de Camino

Aanstaande dinsdag vertrekt Merel met haar vriendin Eline voor een maand naar Canada, om daar rond te trekken en vervolgens alleen naar huis te komen. Haar vriendin blijft daar tot na de kerst voor haar studie.

Merel Canada

Zo zie je er is altijd wel een lichtpuntje te vinden

#SG16 is een initiatief van Carel de Mari.
Hij geeft elke week een woord uit een spreekwoord of gezegde en daar geven Bloggers een eigen draai aan.
Alle bijdragen kan je hier vinden.

Tags: , , , ,

Divider

Schuldgevoel, zou dit nu echt de bedoeling van de overheid zijn?

Gepost op 21 mrt 2016 door Linda Kwakernaat in familie, gezondheid, persoonlijk / 6 Comments

What's-happening-in-Linda-land

Schuldgevoel, zou dit nu echt de bedoeling van de overheid zijn?Een man van negentig met zijn licht dementerende vrouw van 89, vereenzamen in hun flat in Rotterdam. Raken ook nog eens totaal geïsoleerd omdat hij geen auto meer mag rijden, en in feite afhankelijk zijn van de bezoekjes van hun nicht.

De nicht heeft ouders, welke redelijk ver weg wonen, ongeveer anderhalf uur rijden, die ook af en toe zorg nodig hebben, en waar het regelmatig weleens rommelt. Haar schoonmoeder verdiend haar volle aandacht niet alleen omdat ze onlangs weduwe is geworden, maar gewoon omdat ze is wie ze is. En niet te vergeten de nicht werkt, niet fulltime, maar ze werkt. En heeft een gezin, met twee studerende dochters die in het weekend thuis komen met stapels wasgoed en gezellige verhalen,

In haar hoofd maalt het, gaan ze er een dagje tussenuit, dan bedenkt ze zich dat ze eigenlijk wel op bezoek had gemoeten.
En dat het om meer mensen om haar heen draait. Mensen die ziek zijn, die haar aandacht hard en hard nodig hebben.
Vervolgens heeft ze ook gewoon vrienden en familie, die ook haar aandacht verdienen. gewoon omdat het kan.

Schuldgevoel, zou dit nu echt de bedoeling van de overheid zijn?
Zou het niet makkelijker worden als men een anti-schuldgevoel-pil ontwikkelt?

Tags: , ,

Divider

Mijn opknapweek op Lanzerote

Gepost op 23 feb 2016 door Linda Kwakernaat in #sg16, familie, gezondheid, persoonlijk / 14 Comments

What's-happening-in-Linda-land

Lanzerote
Woensdag 10 februari brengt Henk me naar Leiden, Iris opgehaald en met zijn drieën heerlijk bij Shabu Shabu gegeten.
Daarna op tijd naar bed, want donderdagochtend om 5 over 4 (in de ochtend 🙁 ) staat de taxi voor de deur. Deze brengt ons naar Leiden centraal en vandaar met de trein (20 minuten) naar Schiphol.
Om half 8 de lucht in, hoppaa, Lanzerote, here I come!

Daar aangekomen schijnt de zon volop, temperatuur zo rond de 23 graden, hemeltjelief ga ik dat redden? Zo, mijn opknapweek op Lanzerote kan beginnen! Ik offer me wel op hoor.
Nu staat Lanzerote bekend als het wind-eiland,

Het eiland Lanzarote is één van de meest aangename bestemmingen van Europa. Door de ligging ten westen van het Afrikaanse vasteland wordt overdag vrijwel altijd de 20 graden grens bereikt en loopt de temperatuur in de zomermaanden al snel op tot zo’n 28 graden. Doordat het grootste deel van het eiland gedurende een groot deel van het jaar vrijwel altijd te maken heeft met vrij sterke passaatwinden voelt het zelden te heet aan.

Wel dat klopte wel. Gelukkig hebben we een huisje en komt de wind van achteren en is het op ons terras zeer aangenaam!
Van een medeblogger vernam ik dat hij gezandstraalt was 🙁

Ach ja het is beter hard geblazen dan de mond gebrand. (het is beter dat men zich inspant dan dat er door slordigheid of luiheid iets fout gaat) dus wij spanden ons wel in en bleven op ons terrasje. Ik heb 6 boeken uitgelezen en dat is hard werken hoor! Nu alles nog recenseren.

 

#SG16 is een initiatief van Carel de Mari.
Hij geeft elke week een woord uit een spreekwoord of gezegde en daar geven Bloggers een eigen draai aan.
Alle bijdragen kan je hier vinden.

Tags: , , , ,

Divider