Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen

Gepost op 30 aug 2016 door Linda Kwakernaat in familie, persoonlijk / 3 Comments

What's-happening-in-Linda-land

mantelzorg

 

Het was stil op mijn persoonlijke blog, erg stil!
Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen
De grote boosdoener!

Tjonge jonge, 1 mei was mijn laatste persoonlijk post. Veel en veel te lang geleden dus. In deze post schreef ik over mijn oom en tante, waar ik inmiddels al meer dan twee jaar voor mantel.

Er is ontzettend veel gebeurd, ook met mij. Helaas gaan stress, emoties en de ziekte van Chrohn niet zo goed samen en is het zachtjes uitgedrukt als ik zeg dat ik veel last heb. Hardlopen zit er eventjes, tot mijn grote verdriet, niet in.

Dat schreef ik in mijn laatste persoonlijke post.

De impact van de verhuizing van oom en tante was groter dan ik had verwacht, ik zat er totaal doorheen. zowel lichamelijk als geestelijk.
Ik kon niet meer relativeren, trok me alles maar dan werkelijk ook alles persoonlijk aan. Kortom ik zat er totaal doorheen.

En dan lees je het volgende en ik kan mij er alleen maar bij aansluiten:

De kunst van het participeren.

‘Je moet haar loslaten, je handen van haar aftrekken.’
De ‘haar’ in kwestie was ruim dertig jaar de vriendin van mijn vader. Hij overleed zeven jaar geleden.
Zij bleef achter; achtenzeventig jaar; geen kinderen; geen familie meer en in slechte gezondheid.
Ik ontfermde mij over haar.
Door haar extreem zorg vermijdende gedrag bleek dit een zware opgave. Voor zichzelf zorgen kon ze nauwelijks en toch weigerde ze categorisch alles wat haar aangeboden werd.
Een bezoek aan haar huisarts bracht zij niet en de huisarts niet aan haar.
Er is een vicieuze cirkel ontstaan waarin zij van spoedopname tot spoedopname leeft. Ze lappen haar op waar mogelijk en snel keert ze terug de verwaarlozing in.
Als haar contactpersoon ben ik er in zo’n spoedgeval snel bij; houd haar hand vast tot diep in de nacht; breng haar de nodige en onnodige spulletjes en kom trouw iedere dag op bezoek.
Zo ook toen ze onlangs met een ernstig verwaarloosde longontsteking weer op de SEH belandde. Standaardonderzoeken onthulde meer; borstkanker. Niettegenstaande was ze toch binnen een week weer thuis.
Tijdens een consult bij de oncoloog kwam de volledige diagnose niet als verrassing; door toedoen van haar slechte gezondheid is operatief verwijderen van de tumor niet mogelijk. Tevens zal haar lichaam na twee jaar resistent worden voor de huidige medicatie.

De arts vervolgde: ‘Zolang jij haar contactpersoon bent zal ze niet de juiste zorg krijgen. Stop met zorgen en verzorgen!’
Ze legde haar hand op de mijne als reactie op de traan die over mijn wang rolde.
‘U bedoelt dat ik haar moet laten creperen??’ Ik kijk opzij, naar ‘haar’. Ze glimlacht maar ik weet dat ze ons niet kan verstaan. Een hoopje ellende op een stoel.
Zolang er íemand naar haar om kijkt, doen ‘zij’ dat niet. Dát is de participatie maatschappij. De mantelzorgers raken zo volledig opgebrand.’
Vermoeid slaak ik een zucht en hoor de arts nog zeggen dat ze hoopt mij geholpen te hebben.
Ik breng ‘haar’ thuis en geef voor mijn vertrek een judas kus op haar wang.
Dan rijd ik naar Rotterdam om te zorgen voor mijn moeder met haar kakelverse prothese heup.
Nu, drie weken later; de huisarts, alle denkbare stichtingen, de GGD, zelfs de wijkagent hebben haar aan huis bezocht. Hun conclusie: haar toestand is verontrustend, zij kan niet meer zelfstandig wonen. Een zorgplan is opgesteld.

Dat is dus de kunst van het participeren… laten creperen.

Lezerscolumn van: Belinda Chervet

Tags: , ,

Divider

3 responses to “Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen

  1. Tja de zorg is er niet beter op worden maar als het nodig is zal ik zeker op mijn ouders gaan passen maar dan moeten ze wel naar mij verhuizen…Hopelijk is de zorg dan beter geregeld als het zover is…

  2. Je merkt het, we zijn je nog niet vergeten.
    Wel vervelend voor je dat je zo door je ziekte wordt belemmerd.
    Helaas is de zorg aardig uitgehold en achter uit gehold.
    Dan merk je als eerste de gevolgen.
    Wens je veel sterkte. Hans

  3. Zo gaat deze maatschappij om met mensen die zich niet kunnen redden. Want als je je kunt redden, dan wil je het hier niet over hebben, het kost tijd en geld. De maatschappij is verrot en denkt aan zichzelf… Gelukkig zijn er nog mensen met een hart die wel verder kijken. Maar die worden dan volledig uitgebuit. Maar als dicht bij je hart ligt….. dan denk je daar weer niet aan.

    Love As Always
    Di Mario

Geef een reactie